Jesień zamknięta w przetworach.

Dziś 14 września 2017; czwartek; imieniny obchodzą: Bernard, Roksana, Albert i Jan oraz Matern, Racigniew, Radomira, Salustia, Siemomysław, Szymon i Wiktor. Połową z tych imion edytor podkreślił mi na czerwono😊 – dla mnie też są nowosłowiem, co nie zmienia faktu, że wszystkim solenizantom życzę wszystkiego dobrego.

W jakimś źródle wyczytałam cytat na dziś, który bardzo mi się spodobał: „Dwa półgłówki nie tworzą całej głowy”😊 Biorąc pod uwagę moją ostatnią noc i to, że w moim domu od jakiegoś czasu zaczął się sezon jesiennych przetworów i kiszonek, powinnam się chyba nad nim mocniej zastanowić? 😊 A zaczęło się tak;

Przez wiele lat mieszkaliśmy sami w polach, mając za sąsiadów kapustę i ziemniaki😊 Często słyszeliśmy „ nie boicie się?”, „jak sobie radzicie zimą z odśnieżaniem?”. -Nie baliśmy się, bo każdy jadący w naszą stronę był z daleka widoczny a na niedogodności zimy miałam sposób w postaci numeru telefonu do miłego pana kierowcy odśnieżarki😊  Mieszkanie samemu na odludziu bywało niewygodne ale dawało niesamowitą bliskość z naturą. Mieliśmy zaprzyjaźnionego bażanta, który wykurzał sroki z gniazda na czubku świerku, by każdego wieczora głośno obwieszczać okolicy, że właśnie udaje się na spoczynek😊 

Od kilku lat dzikie zwierzęta już nie przychodzą tak często  a my na stałe mamy już sąsiadów. Wszyscy staramy się żyć w zgodzie. W zeszłym roku, jedna z sąsiadek zapytała, czy kiszę kapustę? -No wiesz, mieszkamy na wsi, to trzeba mieć swoją kiszoną kapustę. -O rety, rety; pomyślałam. Jeszcze mi kiszenia kapusty brakuje. Ogórki, dżemy to i owszem.

 

Każdego roku robię dżemy, soki, galaretki. Przerabiam wiśnie, porzeczki, brzoskwinie; wszystko, co mi wpadnie w ręce chociaż większość z własnego ogrodu. Uwielbiam opisywać i dekorować słoiczki pełne pyszności. Później je ustawiam na półeczkach, cieszę oczy gospodarnej żony i przy każdej okazji rozdaję znajomym, nieskromnie oczekując pochwał:) ale żeby bawić się z kapustą?

Cóż, jak mawiają- tylko krowa nie zmienia poglądów. Po "przespaniu się z tematem", trochę dla podtrzymania dobrych sąsiedzkich relacji a trochę z ciekawości uległam. Kupiłyśmy (niestety plastikowe) beczki, 50 kg poszatkowanej kapusty, pojechałyśmy na targ i.. -ukisiłyśmy😊 Była pyszna. Całą zimę obdarowywałam rodzinę oraz bliższych i dalszych znajomych a sama wyszukiwałam i sprawdzałam przepisy z użyciem mojej kiszonki😊 W tym roku też czekam na kapustę. Póki co, rozpoczęłam sezon kiszonek od ogórków i buraków.

Zachęcona zeszłorocznym sukcesem kiszenia na większą skalę, kupiłam kolejną beczkę z przeznaczeniem na ogóreczki. Na targu wybrałam 10 kg. ślicznych, równiutkich i jędrnych śremskich, potrzebny koperek, czosnek, chrzan i inne ingrediencje; wszystko drobiazgowo zapakowałam, zalałam solanką i czekam.

Przyznam, że ogórki kiszone nie są moją mocną stroną więc tym bardziej jestem ciekawa, czy mi się z nimi uda? Swoją drogą byłoby miło, bo przyznacie, że wyglądają fajnie? 😊

 Rozkręcona ogórkami, zakisiłam też buraki tyle tylko, że to żadna atrakcja, bo buraczki to w sezonie jesienno-zimowym są u mnie właściwie na stałe już od wielu lat. Wstawiam je średnio  co 4 tygodnie. Około 2-3 kg buraków obieram, kroję w dość grube plastry, wrzucam do sporego słoika. Do tego obieram kilka ząbków czosnku lub czasami tylko przekrajam główkę w poprzek, dorzucam kilka ziaren pieprzu, ziele angielskie, listki laurowe i wszystko zalewam przegotowaną i ostudzoną posoloną wodą (1 łyżka stołowa/ 1 litr wody). Przykrywam i odstawiam w ciepłe miejsce na około tydzień-dwa. Czasami dodaję piętkę razowego chleba, wtedy szybciej następuje proces fermentacji ale ostatnio robię bez niej.

Taki zakwas ma wiele wartości odżywczych. Kwas buraczany to napój o wielu właściwościach leczniczych: wzmacnia odporność, reguluje pracę jelit, obniża ciśnienie oraz stężenie cholesterolu we krwi. Swoje działanie kwas buraczany zawdzięcza m.in. dużej zawartości witaminy C oraz kwasowi mlekowemu, który odpowiada za proces fermentacji buraków. Jestem właściwie od niego uzależniona i nie wyobrażam sobie jesiennej kuchni bez widoku słoja z czerwoną zawartością na blacie 😊.

Wczoraj była kolejna odsłona moich przetworów. Od kilku dni jest piękna jesień i cały kraj wpadł w masową histerię grzybobrania. Nie, nie, ja nie byłam na grzybach. Mam dystans do lasów; lubię, szanuję ale staram się na odległość. Nie żebym nie wchodziła wcale ale jakoś zawsze mnie coś tam ugryzie; a to meszka, a to jakaś osa, zawsze coś, a że właściwie jestem uczulona na wszystko, to miewam z tym problem. Poza tym dla mnie wszystkie grzybki są śliczne, jak te, które ostatnio widzieliśmy na niedzielnym spacerze:)

Jeśli chodzi o moją akcję "grzyby 2017", to zamówiłam runo leśne:) od wytrawnej zbieraczki, przez co moja rola miała ograniczyć się do odebrania, obrania i przetworzenia; -ha, banał, obrobię się w jedno popołudnie; pomyślałam😊. Owszem, tak miało być, jednak moje źródło dostawy podeszło do tego baaardzo ambitnie i ... – nie wiem ile było kilogramów?

Zaczęłam o 15stej a skończyłam grubo po północy. Nie możemy z mężem jeść octu, bo nasze wątróbki go nie lubią, więc słoiczków w marynacie jest tylko kilka, poza tym zamroziłam sporo i ususzyłam. Do wigilijnej zupy grzybowej i bigosu jestem już przygotowana😊 Trochę tylko mnie dziś wszystko boli, jestem zmęczona i całą noc śniłam o grzybach😊
Cóż, to wszystko minie a za jakiś czas, zapach zupy grzybowej rozchodzący się po mieszkaniu przywoła słoneczne dni tej jesieni. Dźwięk otwieranego słoiczka sprowokuje uśmiech na ustach i przypomni zarwaną noc w imię ambitnej roli pani domu😊
 

Lato było brzydkie ale jesień wciąż nas rozpieszcza. To podobno ostatnie takie ładne dni, wykorzystujmy je więc tak, by naładować baterie i przygotować się do zbliżającej zimy; by w mroźne wieczory chętnie wracać myślami do kolorowego września😊